Stoer Ventje Toch!

In de periode dat ik dakloos was ging ik van het kraakpand naar het zorghotel in de Wilhelminastraat. Achteraf kan ik zeggen dat ik daar een heerlijke tijd heb gehad, het eten was daar meer dan voortreffelijk en door de aanwezigheid van een heel leger aan vrijwilligers had ik altijd aanspraak. Sommigen daarvan zie ik tot op de dag van vandaag nog geregeld. Het feit dat ik geruime tijd mijn kinderen niet had gezien begon zich wel te wreken. Bij de geboorte van mijn oudste dochter kreeg ik een kinderkopje met datum aan een ketting maar van mijn jongste dochter, laat staan van mijn overleden zoontje had ik helemaal niets. Het gemis heb ik helemaal goedgemaakt, ik kocht een vrij dikke zilveren ketting en daar ging het kopje aan samen met iets voor mijn jongste en een kruisje voor mijn overleden zoontje. Het heeft mij goedgedaan, het gaf het gevoel alsof zij toch een beetje bij mij waren en bovendien begon ik mij te realiseren dat ik iets onbewust had weggestopt, waar zo’n zorghotel niet goed voor kan zijn!