Gisteravond had ik de grens bereikt, tv en telefoon afgesloten, ik ging om 8 uur naar bed, volledig ziek van de hedendaagse wereld. Ik heb de drie jaar voor mijn raadslidmaatschap de hulpdienst van de SP gevormd, tientallen mensen heb ik geholpen bij problemen met de publieksdienst, ik heb zelfs een afgewezen asielzoekster aan haar Nederlanderschap geholpen,
ik ben daar nog steeds trots op. Vandaag moest ik bij de stadsbank zijn, mijn verhuurder had in februari als eis dat de huur moest gaan lopen via de gemeente, de andere rekeningen zou de gemeente dan ook doen en ik zou op weekgeld komen. Ik ben trouwens aan deze verhuurder gekomen nadat de afdeling woonservice al mijn papieren inclusief een urgentiebewijs van mijn arts had kwijt gemaakt. Het is dat ik alle maanden mijn kinderalimentatie heb betaald want anders was het daar ook mis gegaan. Ik kreeg vanmiddag te horen dat de kinderalimentatie wordt gestopt want daar is geen geld voor. Sinds mijn beroerte zit ik op 21 medicijnen per dag om in leven te blijven, een pilletje wordt niet betaald door de verzekering in verband met een eigen bijdrage en daar moet ik maar mee stoppen van mevrouw Fazasi van de publieksdienst want daar is geen geld voor, verder denkt mevrouw Fazasi dat mijn huis binnenkort wordt ontruimd want er is een huurachterstand omdat ze niet heeft betaald. Ik kreeg ook nog de vraag waarom er schulden zijn en ik moest een aanvraag doen voor aanvullende bijstand bij het UWV, daar heb ik niets te zoeken want ik had geen reguliere baan, ik was politicus. Tranen stonden nader dan het lachen, toch maar even een interview afgegeven bij de stadsomroep en vanavond gaat er een mail naar mijn advocaat en naar oud-collega Sjakie want ik heb mij nog nooit laten piepelen en ook mevrouw Fazasi gaat dat niet lukken, op de terugweg moest ik geld lenen om thuis te komen en nu kan ik nog slechts een ding zeggen, mevrouw Fazasi, het is oorlog!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten