The ComeBack Kid

Ik ga razendsnel weer de politiek in, mijn vakantie is een dag uitgesteld, en zal vermoedelijk twee weken duren, uiteraard heb ik mijn muzikale verplichtingen, toch denk ik dat ik na mijn vakantie mijn eerste politieke dingen ga doen. In 2014 doe ik met partij Roos mee aan de plaatselijke verkiezingen, dat duurt nog lang, maar er is meer te doen dan het zitten op comfortabele rode stoelen. In mijn wijk is de PVV de grootste partij geworden, ze volgen daarmee de SP op. Beide partijen zeggen dat ze voor de arbeider en zijn rechten opkomen, iedere keer komen de kiezers bedrogen uit. Ik hoor het hier dagelijks, ik heb een kind, een dertiger, en die komt niet aan de bak, heeft amper geld, en kijk daar, dat huis hebben asielzoekers gekregen en ze hebben nog een vette uitkering ook. We moeten het met zijn allen doen, kleur, geloof of whatever maakt geen klap uit, toch moeten we een zeer streng en terughoudend asielbeleid krijgen want we moeten ook kijken naar werkaanbod, huizenaanbod en naar de financiële situatie. Het beleid is in Haarlem volledig uit de klauwen gelopen, de wijk waar ik ben opgegroeid is grotendeels zwart geworden en dat zorgt weer voor frustratie en racistische gevoelens bij de weinige autochtone bewoners die zijn overgebleven. Bij de SP worden allochtonen bijkans doodgeknuffeld, De SP-top, zeker die in Haarlem, neemt haar kiezers daarmee volledig in de maling. Ik ben een linkse jongen, linkser dan de SP, ik ga mij eerst maar eens verdiepen in de problemen in mijn eigen wijk, ik ga naar de wijkraadsvergaderingen, praten met buurtbewoners, ik ga weer naar raadsvergaderingen, ik ga inspreken bij commissievergaderingen en de kans is groot dat ik in de herfst een hulpdienst start, mensen met problemen kunnen daar terecht, en vervolgens gaan we uitzoeken hoe we die problemen te lijf zullen gaan