Punk Is Dead.......But I'm Still Dying

De zondag is toch wel de dag van het meimeren. Het begon allemaal vrij normaal, vroeg op en kort daarna mijn oudste die belde, huis grondig schoonmaken, want tijdens de hitte had ik daar geen puf voor en daarna was ik klaar, geen voetbal in mijn aquarium, geen bezoek aan het centrum want daar heb ik vandaag niets te zoeken, geen kennissen over de vloer, eten na vanavond volledig op, de shag die ik rook bestaat uit kruimels die ik heb gekregen, af en toe denk ik, wat doe ik hier nog en ontbreekt alle lust, ik denk aan de verloofdes die zijn overleden, Urmie, de moeder van mijn overleden zoon, Caren, die ik met de dag meer mis, een heleboel vrienden uit het muziekwereldje, allemaal herinneringen aan betere tijden, ik vraag mij af of het ooit nog beter zal zijn want ik zit in een wurggreep, 40 euro in de week, veel te weinig om normaal van te leven. Ik heb het ooit heel goed gehad, het geld wilde gewoon niet op, ik had nog genoeg en daarna kwam er weer zo’n smak geld. Ik ben vanaf mijn prille jeugd een muziekliefhebber, gedurende de rijke jaren kocht ik wel 5 cd’s per week. Gisteren was ik na tijden weer eens in een cd winkel, er zijn er niet veel meer, ik kon uiteraard alleen maar kijken, kopen kan niet meer. Concerten, ik heb er honderden gezien, ik kan nu alleen nog maar naar de aankondigingposters bekijken, zelfs het goedkoopste concert is te duur. Toch heb ik mij in geen jaren zo gezond gevoeld, ik loop weer normaal, ben mijn pens kwijt, alles doet het weer normaal. Soms is het kennelijk moeilijk om daar dankbaar voor te zijn. Ik denk dat ik maar eens ga zwartvliegen!