Heaven

Ik begon de avond heel positief, ik was met mijn auto naar het werk gekomen en ik zat heerlijk rustig aan de vergadertafel bij de commissie Samenleving, een commissie die allerlei dingen behandelt die de mens aangaat, sport, cultuur, sociale zaken noem maar op. Op een gegeven moment sloeg mijn bui radicaal om, ik moest enorm transpireren en ik moest eigenlijk naar de toilet om over te geven, ik deed dat niet want ik was bang dat ik de toilet niet zou halen, ik voelde mij zwabberig, ik was bang dat ik overal tegenaan zou knallen. Na de vergadering zag een bode mijn gezicht, hij adviseerde mij om zo snel mogelijk de pleiterik te maken. Vraag me niet hoe, maar ik ben thuisgekomen, de hond liet ik naar buiten terwijl ik in de geopende voordeur stond en daarna begon de nacht. Ik kon niet slapen, ik had regelmatig het gevoel dat ik dood was, kort daarvoor had ik de verzamelaar van de Talking Heads gekocht, een cd met al hun singles. Met mijn discman draaide ik aldoor het nummer Heaven, niet de akoestiese versie uit de film Stop Making Sense, maar de originele uitvoering. Mijn gezin lag boven te slapen en ik wilde ze niet wakker maken, de volgende ochtend kon ik niet meer lopen en na drie maanden hoorde ik dat ik een beroerte had gekregen. Een beroerte laat een blijvend vlekje zien op een MRI scan. Heaven staat voor mij synoniem aan de nacht van de beroerte, ik draai het nummer nog vaak, nu ook in andere uitvoeringen, het nummer geeft mij op een bepaalde manier kracht, gek hè?