Tell Us The Truth!

Ik lag weer eens te meimeren op de bank, ik doe dat vaak want ik krijg daardoor ideeën en nieuwe inzichten, meimeren doe ik dus graag. Ik heb zojuist naar de Keuringsdienst Voor Waarde gekeken, ik keek ademloos, want de makers hebben een instelling die vergelijkbaar is met de mijne, ze willen dingen weten, achter de waarheid komen, een doosje druiven kost drie keer zoveel als een zakje rozijnen maar er zitten 25x zoveel druiven in, hoe kan dat? Het zijn van die vragen waar ik ook mee rondloop. Ik denk dat de dingen die je boeien iets moeten zeggen over jezelf, dan heb ik het over muziek, boeken en televisieprogramma’s. Toen ik 18 jaar was heb ik de lp Thats Life van Sham 69 grijsgedraaid, een conceptalbum met als thema een dag uit het leven van een jongen, te laat op het werk komen en daardoor ontslag, een werkeloze vader die de hele dag drinkt, een zusje met een afschuwelijk disco vriendje, een avondje naar de kroeg, een vechtpartijtje, het album vertelde iets over mijn leven, ik herkende mijzelf in de hoofdfiguur. Dezelfde vlieger gaat op bij boeken, Ik Jan Cremer blijft mijn favoriete boek want het zou zomaar mijn dagboek kunnen zijn, boeken waar je jezelf in kan herkennen zijn wat mij betreft de beste en dat zie je terug in de verkoopcijfers, neem de gelukkige huisvrouw of de boeken van Lulu Wang, ze zijn zo persoonlijk dat je automatisch in de huid kruipt van de hoofdpersoon. Tijdens het meimeren kwam ik tot het inzicht dat deze theorie ook opgaat voor televisieprogramma’s, Johan Derksen is mijn absolute held, mopperen met een humoristische ondertoon, goed geformuleerd, zodat het niet overkomt als kroegpraat, ik ben een nieuwsjunk, een nawee van mijn baan als journalist, dus ik kijk dagelijks naar De Wereld Draait door en voor de nodige emo kijk ik naar Hello Goodbye, zo werkt het dus bij mij!