Livin' In The City

Voor het eerst in een kleine 10 weken heb ik mijn woning verlaten zonder medische redenen, geen operatie, geen foto’s, geen fysiotherapeut en zelfs geen tenenpulkster, ik moest op pad om een uitkering aan te vragen. In een personenauto en slechts bewapend met loopkrukken heb ik de slapende ambtenaren bezocht, ik ben slechts een keer naar een ander loket doorverwezen en het wachten duurde maar een uurtje, een ding is zeker, de ambtenaren doen het nog! Ik hoef nog maar 2 maanden te wachten en daarna heb ik weer geld! Het lopen van die paar meters maakte mij overmoedig, na thuiskomst heb ik een lange periode mijn rolstoel niet aangeraakt en toen ik rond halfacht enigszins groggy naar mijn huisje ging, moest ik noodgedwongen weer in mijn schietstoel, ik was lens. Ik heb er een tijd naar uitgekeken, mijn rol als gehandicapte is tot dus ver matig bevallen, ik wil beweeglijk kunnen zijn, lopen, fietsen en binnenkort ga ik ook maar eens proberen te hollen, wellicht val ik nu niet meer om. Petje af voor alle mensen die hun rolstoel nooit meer kunnen verlaten, het leven van een rolstoeler is loodzwaar, het doet pijn aan je kont en je kunt nergens bij, als je iets laat vallen moet je wachten op visite zodat het weer opgeraapt kan worden, daarom heb ik maar besloten om nooit meer per rolstoel uit te gaan, ik pak gewoon weer mijn trouwe driewieler, die is ook beter in het bochtenwerk!