Ghosttown

Ik heb vandaag mijn oude buurtje bezocht, af en toe ben ik een nostalgische zeikerd, ik heb er een hele leuke tijd gehad dus ik wilde weten hoe het met mijn oude woning ging, slecht dus, er staat alleen nog maar een geraamte van een huis en je kunt er de dagen aftellen tot de man met de grote hapmasjien mijn hutje heeft bereikt. Nadat ik de woning verliet heb ik een kleine maand in het anti-zorghotel gewoond, tijdens de eerste week had ik een intakegesprek voor mijn huidige woning. In Haarlem kom je niet makkelijk aan een huis, je moet 7 jaar ingeschreven staan, een sociale club heeft een CIZ indicatie voor mij geregeld, die werd zonder problemen afgegeven omdat ik in 2007 een hersenbloeding heb gehad, na een maand had ik weer een huis, dit keer permanent en als ik een verzorgende nodig heb dan kan ik iemand bellen, er is een winkeltje voor de noodzakelijke boodschappen en voor de rest is het een gewoon huis, ik kan mijn dingen doen, alleen de eerste periode voelde ik mij als een gevangene want ik zat in een rolstoel vanwege mijn gebroken enkel. Het was in het begin ook wennen omdat er hier voornamelijk gehandicapten zitten, mensen met een veel zwaarder hersenprobleem, die mensen blijken minder vol met vooroordelen te zitten dan de gewone burger, ik voel mij hier inmiddels helemaal thuis en eindelijk kan ik de dingen gaan doen die al een tijdje op de plank liggen, schrijven, componeren en gitaarspelen, zou het dan toch nog goedkomen?.