Pretty Vacant

Er is eindelijk licht aan het einde van de tunnel, het is nog wel niet veel, hooguit een waakvlammetje, maar 6 maanden na mijn laatste wachtgeld komt er eindelijk een vooruitzicht waarbij ik mij minder een zwerver zal voelen. Wat geeft dat een spanning, 6 maanden lang met lege zakken rondlopen en niet weten waar je aan toe bent, ik wens het mijn grootste vijand nog niet eens toe, al de interessante aanbiedingen bij winkels, het enige dat ik er mee kon doen was snel doorlopen, ik hoorde niet meer bij de maatschappij, ik mocht er hooguit nog aan snuffelen. De nieuwe situatie betekent niet dat ik rondloop met een kontzak vol met flappen, ik heb iets meer te besteden dan alleen aan shag, ik kan weer een cadeautje kopen voor mijn dochters als ze jarig zijn, misschien kan ik zelfs een kroketje trekken bij FEBO, als ik daar zin in heb, oh, en natuurlijk de bus, ik kan weer met de bus, ik kan mij weer ergeren als hij niet verschijnt, armoede is maar niks, daar stop ik radicaal mee. Het begint ook een beetje nieuw elan te geven, ik krijg weer zin om dingen te doen!