zondag 11 juli 2010
Halfway To Paradise
Als je volledig gefixeerd bent op maar een doel, als je er heilig van overtuigd bent dat je dat doel ook zal halen, dan is de klap enorm groot als je dat doel niet bereikt. De nederlaag komt aan als een mokerslag, als een uppercut van Mike Tyson midden in je gelaat. Wat was het spannend, ik zat op het uiterste puntje van mijn bank en tot vlak voor het einde van de wedstrijd had ik de hoop dat de bal in het goede doel zou belanden. Nederlanders zijn vrij nuchter, er worden geen tv’s naar buiten gegooid en het enige dat je hoort zijn een paar rotjes. Ik weet van iemand dat hij zijn lul op de barbecue zou leggen bij een verlies van Nederland, ik hoop voor hem dat hij zich bezint, voetbal is de allerbelangrijkste bijzaak die er is, dat van die lul is de pijn niet waard, ik zou er gewoon een paar spiesen op leggen of desnoods een worstje van rundvlees. De finale maakte de gehele dag spannend, het aantal uren tot het beginsignaal was continu in beeld en aldoor was er die spanning, straks gaat het gebeuren. Ik kreeg tijdens de wedstrijd plotsklaps een riff in het hoofd, het begin van een nieuw nummer dar ik zeker ga gebruiken, hou ik toch nog iets positiefs over aan die finale!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten