Times They Are A Changin'

Ik was absoluut niet van plan om maar een minuut te besteden aan de huldiging van het Nederlands elftal, ik ben grootgebracht met de overtuiging dat je moet winnen om te kunnen vieren, een verliezer wordt na korte tijd vergeten, slechts de winnaar komt in de boeken. Ik heb vrij lang gesport, van mijn 8ste tot en met mijn 26ste levensjaar, de laatste 7 jaar in de selectie van mijn cluppie, 2 jaar lang in het 1e elftal, ik kan het mij nu nog amper voorstellen dat ik zoiets heb gedaan, maar toch, winnen, altijd maar winnen, daarom ben ik zo verbaasd dat een verlies wordt gevierd. Het is kennelijk nodig om uit een depressie te komen, een nationale depressie, het verlies van de finale. De dag begon voor mij dan ook normaal, mijn eerste gang naar de voedselbank en het doen van aanvullende boodschappen, daarna ging ik mijn huisje van onder tot boven schoonmaken en daarna werd ik toch nieuwsgierig. Zouden er mensen afkomen op verliezers? De vraag is beantwoord, wat een mensen en wat een feest, ik denk gewoon wat zwartgalliger over bepaalde dingen, maar ik kan het zeker waarderen dat een hele grote groep mensen er lol aan beleeft, ik ga gewoon mijn afwas doen!