Too Much Junkie Business

Wat een dag, iedereen heeft dat wel eens, zo’n dag die je absoluut nooit meer wil overdoen! Ik ging al vroeg in de ochtend naar een kennis omdat ik daar wat shag kon ophalen, vervolgens naar mijn advocaat, want ik kan de kinderalimentatie niet meer betalen, daarna naar het CWI, want ik moest van de gemeente bij de gemeente aanvullende bijstand aanvragen, daarna naar de Publieksdienst want ik moest een paar laatste aanmaningen bij ze brengen die ze vervolgens nooit betalen. Verschrikkelijk, overal van die lange wachttijden en overal wordt je op een rot manier bejegend, zelfs een valse hond heb ik nog nooit zo toegesproken! Daarna even op adem komen bij een kennis en na een uur werd ik op straat op zo’n rotmanier aangesproken dat ik het hazenpad koos, verstandig, want ik had de man anders minimaal een kopstoot gegeven, om erge dingen te voorkomen vertrok ik als een speer. Vervolgens naar een sociale club omdat ik mij aardig genaaid voel, ik kan alleen nog niet de vinger op de zere plek krijgen, kortom, hulp gezocht. Een half jaar terug had ik nog 1322 euro in de maand, ik was schuldenvrij, nu heb ik 40 euro in de week omdat ik bij de stadsbank loop, een eis van mijn verhuurder, een club die antikraakpanden beheert, die stadsbank heeft mij inmiddels op de rand van de afgrond gebracht. Toen ik thuis kwam had ik een mailtje met het verzoek om naar een andere sociale club te gaan, daar werkt mijn voormalige hospita een uur in de week, het kan inmiddels ook anderhalf uur zijn, ze had daar een tas voor mij afgeleverd met spullen uit de schuur waar ik een jaar heb gewoond, nou ja, beter laat dan nooit, dat rare mens is mijn verwensingen niet eens waard. Ik heb dus vandaag alle sociale en maatschappelijke clubs in de stad bezocht, en wat maakt mij dat kwaad zeg! Mijn huurcontract loopt medio september af, nog twee maanden, ik ben er steeds serieuzer over aan het nadenken om dan te verkassen naar Belsize Park in London, daar woont mijn beste vriend en ik moet eerlijk zeggen dat ik hem momenteel hard nodig heb, al was het maar om eens heerlijk te schelden op al die sociale clubs met hun goedbedoelende idioten, werknemers genaamd. Na het schelden gaan we vervolgens enorm schuddebuiken tot we er pijn van krijgen en als laatste laat ik een harde wind, speciaal voor de gemeente Haarlem!