No One Knows What It's Like To Be Me

Goh zeg, ik heb nooit geweten dat er zoveel verschillende instanties zijn in Nederland, ze hebben slechts een overeenkomst, ze willen allemaal geld zien van mij, sommigen in naam der koningin, sommigen schrijven zelfs op de envelop dat ik terstond moet openmaken. Na het schoongemaakte huis en een afspraak bij een sociale club, was dit de laatste etappe, het legen van de brievenbus, tijdens mijn depressie had ik geen zin in post, het gaat alleen maar om rekeningen die ik niet kan betalen, de lust om die rommel dagelijks te pakken en open te maken ontbrak gewoon, nu voel ik mij weer ok en daarom heb ik het busje maar geleegd, fijn voor de postbode want er paste niets meer bij. Toch is het een superdag, het was half negen, ik lag nog op mijn kussen, en ik kreeg een smsje van Bert, mijn manager, hij wilde een afspraak maken, eindelijk iemand anders die ik ga ontmoeten, kortweg, ik was blij. Daarna had ik een afspraak bij stichting MEE, de sociale club. Ik heb mij een paar maanden geleden zelf bij ze aangemeld omdat ik met die administratie de bomen niet meer kon zien tussen het bos, er was eindelijk iemand die serieus luisterde en die samen met mij aan oplossingen gaat werken. Toen ik thuiskwam behandelde ik gelijk de post, en ach, ze zullen mij niet 123 doodschieten want dan kunnen ze definitief fluiten naar hun geld. Vrijdag moet ik bij stichting Humanitas zijn, n.a.v. mijn aanmelding bij de stadsbank, moet ik daar met een heleboel formulieren langs, vervolgens wordt ik geholpen om een lijvig aanvraagformulier voor de stadsbank in te vullen, ze hadden het formulier natuurlijk ook simpeler kunnen maken zodat ik die stichting niet hoef lastig te vallen, maar goed, de boel loopt en ik werk aan een permanente oplossing om van al dat gedonder af te komen, zou de koningin dat geld van mij echt nodig hebben?