Punkrock Will Never Die

Een heleboel mensen geloven mij niet als ik zeg dat ik ooit als administratief medewerker heb gewerkt, ik ben immers een administratieve ramp, iemand die je beter niet op de werkvloer kunt hebben. Toch werd ik vanaf 1986 tot 1992 administratief medeweker genoemd, weliswaar bij de overheid, daar lopen allemaal mislukkelingen rond, maar toch. Ik werkte bij de RDW, na verloop van tijd klom ik zelfs op, ik verhuisde in 1992 naar Almelo, ik woonde daar in een kast van een huis met vier slaapkamers, een van die slaapkamers toverde ik om in een kantoor aan huis. Ik bezocht bedrijven die in auto’s handelden, van de woonwagen tot de luxe dealer, ik bezocht ze allemaal. Het hoofdkantoor zat in Veendam, daar zat ook mijn baas Bunzing, vanaf het begin mocht hij mij niet, ik zag er niet als een ambtenaar uit en eigenlijk had hij mijn baantje beloofd aan zijn schoonzoon, maar de inspraakcommissie besloot anders. Hij wilde op een warme zomerdag mee tijdens mijn werk, eerst zou hij even mijn administratie controleren. De administratie zat in kastjes maar was een volledige puinbak. Toen hij arriveerde besloot ik om de wind mij te laten helpen, aan de voorkant had ik een overdekt dakterras met daarop een tuinset, mijn twee administratiekasten stonden op de tafel en toen Bunzing uit zijn auto kwam liet ik de hele administratie wegvliegen door de lucht, je had de ogen van Bunzing moeten zien, een combinatie van woede, verbazing en verdriet, hij kon immers niets meer controleren, Bunzing had zoiets nog nooit meegemaakt, zijn tere zieltje had duidelijk een knak gekregen. De dag werd volledig gecancelled, Bunzing ging onmiddellijk terug naar Veendam, pas in februari 1997 barstte de bom, ik woonde inmiddels in Doetinchem, had driekwart jaar in de studio gezeten op kosten van mijn baas en toen vond Bunzing een mogelijkheid om mij eruit te werken. Ik denk dat hij nog geregeld nachtmerries heeft waar ik in voorkom.