Back Street Girls

Ik kon mijn ogen niet geloven, een opnamestudio vol fotomodellen! Van die types die je eigenlijk alleen maar ziet in tijdschriften, ultra sexy gekleed en te mooi om waar te zijn. Ze kwamen van een andere planeet, dat was wel duidelijk, en het gekke was dat ze mijn teksten stonden te zingen. Verbaasd bekeek ik de situatie vanaf mijn bank. Ik lag in de studio en verderop stond de mengtafel. In slaap gevallen na een zware maaltijd. Het eten deed mij altijd de das om, nooit de drank of de drugs, van eten moest ik slapen! We hadden die dag refreintjes ingezongen en ondanks alle uien en knoflook konden we maar niet de hoge la la’s bereiken in Back Street Girl. Terwijl ik lag te snurken was de producer met Honest John Plain naar Bloemendaal gereden om bij Woodstock aan zee wat meiden op te halen voor onze koortjes. Ze waren met fotomodellen teruggekomen, maar er kwam een aardig geluid uit en het oog wil ook wat! De volgende ochtend bleek het allemaal geen nachtmerrie te zijn, ze stonden echt op de band en het klonk nog aardig ook! Bij de eindmix, die pas veel later plaatsvond zijn de koortjes van de modellen grotendeels gesneuveld net als de saxofoonsolo uit Staggerin’ Lenghts van de saxofonist die ik in beschonken toestand ondersteboven liep na een bezoek aan de Happypool, maar dat is een ander verhaal!