Brit R.I.P.

Ik heb haar vorige week, van zondag tot en met vrijdag, voor het laatst gezien, hond Brit. Het ging erg slecht, versleten gewrichten op twee plaatsen, af en toe gilde zij het uit van de pijn en haar nieuwe medicatie mocht niet meer baten. Haar collega, Donna, ging van moedeloosheid maar op het bed bij zussie slapen, ze wist niet wat ze moest en kon doen, machteloosheid.. Ze heeft een goede tijd gehad, eerst bij mij en later bij zus en zwaag. In mijn schuurtje bij de valse hospita was ze mijn steun en toeverlaat en ook de eerste maanden in mijn huidige woning was dat het geval..Afscheid nemen is een van de pijnlijkste dingen bij dierenbezit, iedereen doet het anders, ik laat weinig uiterlijk vertoon zien, heb ik ook als ik naar een goede cabaretier kijk, van binnen smul ik, maar hard lachen is er niet bij. Hoe nu verder? Iedereen doet een plas en het blijft zoals het was, wat zeker blijft, zijn de fijne herinneringen, Ik heb haar in 2006 opgehaald bij een fokker in België, ze heeft daar vier nestjes gekregen en toen ze was ontmanteld was ze niets meer waard voor de fokker, mijn ex vond haar op internet bij de herplaatsingen. Na de dood van mijn vader wilde mijn jongste dochter een grote bruine hond, en zo is het allemaal begonnen. De eerste jaren bij het gezin waren zeker ok voor haar totdat ze door ex werd verbannen naar de kokos deurmat. Hetzelfde is mij overkomen, alleen hoefde ik niet verder te snurken op de deurmat, ik kreeg elke avond mijn matras aangereikt, het schept een band, samen snurken, ja gezellig. Vanavond steek ik een waxientje aan voor Brit, op de mooie tijd die we samen hebben gehad, wat kan ik eigenlijk een sentimentele zak zijn zeg!