The Day After The Night Before

Ik had niet verwacht dat de dood van woef zo’n impact op mij zou hebben, goed, een kaarsje branden en een rugzak aan herinneringen, maar ik kon niets meer, voetbal deed ik uit, geen interesse, ik lag urenlang wakker en was maar aan het meimeren, totdat ik eindelijk een moker op mijn hoofd kreeg van de pijnstillers. Ik werd niet eens meer wakker voor een zwaar sjekkie, en dat wil heel wat zeggen. Ik werd vandaag lusteloos wakker, een houten kop en dood- en doodmoe, ik had veel willen doen vandaag maar het gaat er niet van komen, ze moeten maar allemaal een dagje langer op mij wachten, dus ook de dame van de stadsbank. Zij voert daar een waar schrikbewind uit, toen ik een gesprek met haar had dacht ik dat ik aan het trippen was en dat ik in een oorlogsfilm was beland en een gesprek voerde met een Gestapo officier, als ik het gesprek had opgenomen dan was ik zondermeer bij Pauw en Witteman beland en had ik het hele land versteld doen staan. Ze blijkt beducht te zijn, ik heb haar naam inmiddels zo vaak horen vallen, ik ben niet bang voor haar, ik heb nog een stevige vinger in de politiek en als ze mij nog iets bozer maakt dan ga ik aandringen op een intern onderzoek en ik laat dan vragen stellen aan de wethouder door bevriende politici, ik laat mij niet piepelen, nooit gedaan ook, en voor een ambtenaar ben ik niet bang. Zometeen maar weer snurken, ik ben nog wat wankel op de benen en die houten kop moet weg, ga ik lekker dromen van mijn woef!