Time Waits For No One

Toen ik op kamers ging, heb ik niet lang alleen gewoond, ik woonde op de derde verdieping in een groot huis aan het Spaarne, wc en keuken zaten op de eerste etage, maar dat mocht de pret niet drukken, ik woonde daar te gek, betaalde geen achterlijke prijs, zoals later bij die maffe hospita, en ik zat vlak bij het centrum. Op een avond moest ik het licht regelen bij een solo optreden van mijn voormalige toetsenist, hij was in het cabaret verdergegaan en had een optreden in een comedyclub. Het optreden liep uit en bovendien was het enorm gezellig, kortom, ik miste de laatste bus. Geen nood, aan de bar ontmoette ik Bea, ze woonde in dezelfde stad, en na een heleboel drinken vertrokken wij huiswaarts, een tongzoen, een schommelende eend, en snurken. We vonden elkaar heel leuk, na korte tijd trok ze bij mij in, er was wel een giga probleem, ze was veel ouder, iets dat ik niet goed had ingeschat, ik schatte haar op hooguit 40 jaar maar ze was 47. Ze had een eigen huis, na een half jaar zijn we daar ingetrokken en daar hebben we drie jaar gewoond, daarna was het over, we dronken tegen elkaar op en dat was niet bepaald gezond. In alle jaren tot mijn huwelijk, is Bea een constante factor geweest, waar ik ook woonde, ze kwam langs, logeerde en we hadden veel lol. In 1995 ben ik met haar naar London gegaan, niet onze eerste keer, ik kwam daar mijn latere schrijfpartner en beste vriend John tegen, een mijlpaal voor mij. Toen ik trouwde stopte het contact uiteraard en nu, nu heb ik enorme zin om haar te bellen, bij te praten, te lachen, te drinken en te huilen want wat heb ik een prachtige tijd met haar gehad!