Every Day I Die A Little

Ik blijf niet hangen in mijn eigen sores, het is ook een beetje onmogelijk want radio, tv en internet, overal wordt je geconfronteerd met de dood van Antonie Kamerling, het klinkt saai maar ook ik vond hem helemaal ok, mijn jongste is vernoemd naar zijn vrouw Isa en vreemd genoeg is zij al jarenlang bevriend met Merlijn, de naam van het zoontje van Antonie, toeval bestaat niet, ik hoop in ieder geval dat hij nu minder pijn heeft in het hoofd, een vol hoofd is een ramp, ik weet er alles van. Verder was er natuurlijk het nieuws dat er eindelijk een kabinet komt, ik kan er niet blij mee zijn, dat lijkt mij logisch, toch hou ik mij maar vast aan positieve herinneringen die ik heb toen ik Mark Rutte ontmoette, Sharon, een collega destijds, had een symposium georganiseerd in het pand van de Hoge School in Haarlem, Rutte was een van de sprekers, voor aanvang en na afloop heb ik hem uitgebreid gesproken, een aimabele man met veel last van humor, wist ik veel dat ik met de toekomstige minister president sprak! Ik hou mij maar vast aan de gedachte dat hij genoemde vaardigheden inzet om puin te ruimen, want dat is hard nodig!