The Curse Of Bartie Slob

Het in de arm nemen van stichting Mee is achteraf mijn beste beslissing van 2010 geweest, toen ik nog maar twee dagen in het zorghotel zat, ben ik samen met Suzan voor een intakegesprek naar de beheerders van mijn huidige woning gegaan, een week later kreeg ik te horen dat ik na 32 intakegesprekken als eerste was geëindigd, ik moest slechts een indicatie krijgen, die was er na een week, ik had een nieuw eigen huis in een pand waar ik 24 uur per dag hulp kan krijgen, een belletje en na een minuut staan de hulptroepen in de huiskamer, ik krijg er mijn eten en drinken en de keuken is volledig ingericht, ik heb zelfs een wasmasjien en een droger, verder een tweepersoonsslaapkamer en een logeerkamer. Ik zit helaas met een half been in het gips en mijn mobieltje is meegegaan in de wasmasjien maar hij is nog nooit zo schoon geweest, shit happens time after time, dat hoort gewoon bij mij, the curse of Bartie Slob, ik heb hier echter nog geen ontploffingen veroorzaakt en er is ook nog niets uit elkaar gespat, soms weet ik mij wel te gedragen! De tijd voor alle andere dingen in het leven breekt nu aan, ik zal blijven schrijven tot mijn dood, mijn blogs en muziek, ik hoef echter niet meer te schrijven over mijn woonellende en rippende Bulgaren, een periode die is geweest en die ik zo snel mogelijk ga vergeten!