We're A Happy Family

Het leven als tijdelijke wheelchair groupie went snel, ik heb uiteraard hulp nodig bij het douchen, over elk gevoel van gene heb ik mij snel heengezet, ik moet toch schoon worden. Maandag moet ik voor een korte opname naar het ziekenhuis, mijn eerste operatie in 50 jaar, ik heb zelfs nog nooit gips gehad. Gelukkig hoefde ik de afspraak met mijn meiden niet af te zeggen, samen met hun moeder komen ze naar pa zijn nieuwe huis kijken, in het zorghotel wilde ik ze niet zien, ik wil niet worden aangetroffen tussen allerlei soorten weirdos. Ik kijk er trouwens erg naar uit, ik heb mijn meiden behoorlijk gemist, ik denk dat we maar eens een vette bek gaan halen bij de snackbar om de hoek. Verder gaat alles staccato, de burgemeester is vandaag voor een weekje op vakantie gegaan, daarna komt hij hier op visite en dan moeten we een heleboel rechtzetten. Zondag komt mijn manager Bert met al mijn persoonlijke bezittingen, heerlijk, dan kan ik mijn broekspijpen weer laten wapperen. Ik heb mij trouwens gisteravond behoorlijk zitten schamen voor het Nederlands voetbal, dat PSV doet werkelijk pijn aan de ogen, zou die club fans hebben? Ik ken er eentje, die woont in Ermelo, Porkie mijn voormalige zwager, die gast is ontoerekeningsvatbaar en hij slaat zijn kind van 2 jaar, geen normaal mens dus, normale mensen rondom Eindhoven zullen denk ik fan zijn van gloeilampen, lekker aan en uit klikken die handel, veel leuker dan een wedstrijd van PSV, volgende keer meer over de familie Monster, ik heb ze laten vallen, maar heel even, gedurende drie maanden had ik familie, een bizarre tijd was dat!