Morgen woon ik hier precies een maand, een lot uit de loterij, eten en drinken wanneer ik maar wil, 98m2 aan ruimte, hulp of ondersteuning altijd aanwezig, kortom perfect! Toch heb ik heel vaak in de put gezeten, de naweeën van dat anti-zorghotel, enkel op 2 plaatsen gebroken, de logeerpartij van mijn meiden die niet door mocht gaan omdat ik puur uit levensbehoud de pijn uit mijn lijf wegdronk, mijn rolstoel had weer eens gesteigerd, en ik was met mijn achterhoofd op het plaveisel terechtgekomen, pijnstillers waren niet voorhanden, de belachelijke afloop van het contact met mijn jongste zus, ze heeft mij voor 700 euro opgelicht en uiteraard moest ik wennen, bijvoorbeeld dat men in de gaten houdt wat ik doe, ik was jarenlang zo vrij als een vogel en ineens was alles anders. Als schril contrast waren er de mooie dingen, alle mooie meubels etc., die ik heb gekregen, de vele aandacht van vrienden die ik hard nodig had en het verdriet van mijn oudste, Nina, die het vreselijk vond, dat de logeerpartij niet doorging, een teken van liefde, dat had voor mij een onschatbare waarde!
Ik wen langzaam aan nieuwe situaties, eind van deze maand krijg ik loopgips en dan ga ik wel aan de nieuwe situatie wennen, momenteel kom ik niet verder dan de tuin om daar verse zuurstof te happen en uiteraard combineer ik dat met een paar rokertjes, volgende maand kom ik verder dan de tuin, dan ben ik minder een gevangene van de omstandigheden, ik kijk er naar uit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten