A Sort Of Homecoming

Schalkwijk is een heel grote buitenwijk van Haarlem, ik ben er opgegroeid, vanaf mei 1965 tot ergens in 1981 heb ik er gewoond, mijn ouders zijn er tot hun dood in 2006 blijven wonen, dus ik heb met eigen ogen kunnen zien hoe de wijk veranderde. Net als in veel andere steden klopte het spreidingsbeleid van buitenlanders niet, ze werden allemaal vlak bij elkaar gezet, zo kreeg je acht gezinnetjes in een portiekflat, slechts een van de acht was een Nederlands gezin. Inburgering gaat goed als allochtoon en autochtoon met elkaar omgaan, zet je alle buitenlanders bij elkaar, dan kan je het schudden, ondanks al die dure cursussen. Ik heb altijd gezegd dat ik nooit meer terug wilde naar Schalkwijk, toch ben ik na 5 weken wonen blij dat ik hier weer zit, terug naar de roots, veel oude bekenden, nog meer herinneringen. Als ik weer mobiel ben ga ik absoluut oude kennissen opzoeken. Ik zie mijzelf de komende jaren hier wel blijven zitten, zeker tot de 16e verjaardag van mijn jongste, ze is nu 7 jaar, dus nog 9 jaar te gaan, kinderen moeten op hun ouders kunnen terugvallen, ook als ze niet meer bij elkaar zijn, wat ik daarna ga doen weet ik niet, ik hou niet zo van lange termijn planning, ik leef vandaag en ik zie nog wel wat ik morgen doe, ik kan hooguit gokken dat ik dan in Engeland zit, maar zelfs dan, moeten mijn kinderen ermee instemmen, ik ben af en toe best wel een doetje!