Dag lieve Caren

Mijn ouders hadden een nieuwe achterbuurvrouw gekregen in het bejaardenhuisje. Niet een oudje zoals al die jaren daarvoor maar een jonge meid, slechts vier jaar jonger dan ik. Ik vond het interessant en ging mijn auto wassen want ik wist dat ze zou langskomen en toen dat ook eindelijk het geval was hebben we een lange tijd gepraat. Veel overeenkomsten, veel van dezelfde muziek en interesses en na verloop van tijd nam ik haar voor een lang weekend mee naar mijn huis in het verre Doetinchem en daar hebben we onvergetelijke dagen gehad met veel drank, seks en cadeautjes want die gaven we elkaar als we in het centrum boodschappen gingen doen. We gingen ook naar zo n natuurmeertje, dat heb je veel in het oosten, gewoon een lap gras of zand en dan een meertje waarin je kunt zwemmen of op een andere manier kunt recreëren. Urenlang zijn we in het water geweest want thuis was het veel te warm en ik zal nooit de lange omhelzingen in het water vergeten. Het weekend ging snel voorbij en dat was maar goed ook want haar medicijnen lagen thuis en die had ze hard nodig want anders ging ze rare dingen doen. Op een gegeven moment mocht ze verhuizen naar een wat gerieflijker woning, een flat met een grote woonkamer en alles een stukje minder afgeleefd dan in het bejaardenhuisje. Bij de verhuizing ging ik haar helpen met de zware dingen zoals de wasmachine. De woning werd een huis en ik was er vaak, na het werk of zomaar en meestal was het leuk. Behalve die keer dan dat haar ziekte aan de oppervlakte kwam en ik haar niet herkende, wat was dat een schrik. Ze wilde mij een tijdje niet meer zien om tot zichzelf te komen en in die tijd luisterde ik nog goed. Na korte tijd zag ik de rouwadvertentie in de krant en ik wist niet hoe ik daarop moest reageren. Ze zit nu in mijn hart en ik praat nog vaak met haar. Wanneer ik verdrietig ben of juist heel erg vrolijk en dan denk ik aan alles wat we samen hebben beleefd. Ik neem haar met me mee zolang ik verder leef. Dag lieve Caren. .