donderdag 13 augustus 2009
Eens was ik lief
Eens was ik nog lief, tranen, ontboezemingen en nog veel meer ontboezemingen. Ik doe er niets mee want het is mij ooit toevertrouwd. Gedrag overgehouden van mijn opvoeding, beetje het gedrag van een gentleman. Sorry zeg. Kinderen, vakanties of nog erger, van die parken met huisjes, een kampwinkel en een kantine. Het kan nog erger, nog veel erger, een ponypark! Weer een kantine en weer diezelfde huisjes en dan een paard ophalen dat een slechte bui heeft. Pas op voor uw schenen! Je laat ook veel achter in al dat geluk, je ouders, je gezondheid die na een beroerte toch een tikkie anders is, je geld dat eigenlijk in een erfenis zat en dan ben je er wel zo n beetje want mijn waardigheid verlies ik nooit. Twee keer bijna dood inclusief de ervaringen die daarbij horen, ziekenhuis en daarna revalidatieoord, tien weken van een mensenleven, zelden of nooit bezoek, mijn familie, no thanx, allemaal dood, haar familie, kweenie, misschien geen tijd of geen belangstelling of misschien vinden ze mij gewoon niet aardig. Kennissen, nee, die zijn toch echt allemaal weggepest op die ene persoon na, die zich geen houding wist te geven en daarom maar weer snel wegging. Thuiskomst, alleen in een leeg huis, de hond is wel blij! Verhuizen, weg uit de familiewoning die al sinds 1926 bezit is van mijn familie maar die ik noodgedwongen door een foutje in een testament moest verlaten, een huurwoning, een krot waar mijn hele erfenis in gaat zitten om het weer bewoonbaar en leefbaar te maken, de buurt, voor iedere deur een aannemersauto en ieder poort of hek is opgebouwd uit rabatdelen. Krijgt u een beeld? Ik ben ineens niet meer lief want ik lijk niet meer op diegene die op de trouwfoto’s staat. Mooie boel! Scheiden dan maar en dat gaat heel erg lang duren! Ik pakte het weinige dat van belang was en ging op kamers bij een hospita, de hond paste er nog net bij. Zes maanden verder, het schiet op, bijna kerstmis. Ik ben steeds een beetje minder lief alleen de kinderen verbinden ons nog. Ik kan nog heel veel meer zeggen maar eens was ik lief.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten