Een bosje stelen

Mijn vader kwam op vrijdagmiddagen wel eens vreselijk laat terug van zijn werk. Wij zaten dan al lang aan tafel en moesten af en toe onwillekeurig kijken naar het volle bord dat steeds minder dampte. Mijn moeder haar humeur zag je met de minuut slechter worden tot we het brommertje van mijn vader hoorden. Je zag dat mijn moeder al zat te denken aan wat ze haar echtgenoot zou gaan zeggen. Toen mijn vader eenmaal binnen was gaf hij mijn moeder een bos stelen. De bloemblaadjes waren op de een of andere manieren allemaal losgelaten maar dat was hem niet opgevallen. Het waren chrysanten geweest dat kon je nog zien aan de blaadjes. Mijn moeder vond het niet leuk, woedend pakte ze de bos stelen van mijn vader aan en ging er in het wilde weg mee meppen. Mijn vader maakte dat hij weg kwam en mijn moeder ging al meppend met haar stelen achter mijn vader aan. Op een gegeven moment kwam mijn moeder weer terug en haar bos stelen was gebroken. Mijn vader had zich een veilig heenkomen gezocht en was zich waarschijnlijk nogsteeds aan het verstoppen achter de geparkeerde auto’s. Het weekend dat volgde was een stuk minder spectaculair.