Eindelijk vrij!

Ik ben trots op mijn werk. Het werk dat ik als musicus ooit heb vastgelegd op plaat of cd en dat daardoor een heleboel zal overleven. Die muziek zou zomaar eens ouder kunnen worden dan ik en dat is dan toch een bewijs dat ik iets tastbaars heb nagelaten. Mijn muziek werd binnen mijn huwelijk nooit gedraaid alsof het niet bestond. Pijnlijk vond ik dat altijd, dan waren er kennissen die wat wilden horen en dan werd mijn muziek overstemd door een jaloerse stem. Iemand die nog nooit iets had bereikt en dat wellicht ook nooit zal doen, met twee mooie dochters dat weer wel. Dat stak dus, maar de pijn wordt steeds minder en over een tijdje is het misschien wel helemaal weg en dan ben ik weer helemaal vrij